Zawstydza jarmuż i szpinak. Jest napakowana witaminą K, wzmacnia krew i kości

Szałwia kojarzy się przede wszystkim z kuchnią włoską, gdzie doprawia się nią masło do ravioli, gnocchi oraz makaronów. Świetnie odnajduje się też w polskich daniach: pieczonej dyni, fasoli, ziemniakach, farszach i tłustszych mięsach. Lubię dodawać ją oszczędnie, ponieważ ma zdecydowany, lekko żywiczny smak.

Jedna łyżka mielonej szałwii dostarcza około 34 mikrogramów witaminy K. To składnik, który uczestniczy w powstawaniu białek niezbędnych do krzepnięcia krwi, a także bierze udział w procesach związanych z metabolizmem kości. Nie oznacza to jednak, że sama przyprawa zastąpi zbilansowaną dietę – używa się jej przecież w małych porcjach.

W suszonych liściach znajdziemy również wapń, żelazo i błonnik, ale wartości podawane dla 100 g nie przekładają się wprost na zwykłą porcję na talerzu. Szałwię warto więc traktować jako smakowity element diety, a nie produkt "na wzmocnienie krwi". Jeżeli przyjmujesz leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza warfarynę, utrzymuj stałe spożycie produktów z witaminą K i skonsultuj większe zmiany w jadłospisie z lekarzem.

Najprostszy patent? Wrzuć szczyptę przyprawy na rozgrzane masło, ale nie smaż jej długo. Wysoka temperatura szybko wydobywa aromat, a zbyt długie podgrzewanie może nadać potrawie gorzkawy posmak.

Tak przygotowanym masłem polej kluski, kopytka albo puree ziemniaczane. Szałwia dobrze łączy się z czosnkiem, cytryną, parmezanem, białą fasolą i pieczonym jabłkiem. Pasuje również do kurczaka, indyka oraz wieprzowiny – zwłaszcza wtedy, gdy danie potrzebuje świeższego, ziołowego akcentu.

Do porcji dla 2–3 osób zwykle wystarcza 1–2 g przyprawy, czyli mniej więcej pół łyżeczki. Najlepiej dodawaj ją pod koniec gotowania sosu lub na początku smażenia na maśle czy oliwie – zależnie od tego, czy chcesz uzyskać łagodniejszy, czy bardziej wyrazisty smak.

Nie łącz jej w dużych ilościach z rozmarynem i tymiankiem. Takie trio łatwo przytłacza delikatne warzywa. W prostych daniach wystarczy szałwia, pieprz, odrobina soli i kwaśny dodatek, na przykład sok z cytryny.