Kopytka robię tylko z takich ziemniaków. Wychodzą sprężyste i nie rozpadają się w wodzie

Kopytka można potraktować jako tanie danie zgodne z duchem zero waste albo dopracować przepis do perfekcji i cieszyć się każdą kluską, nawet bez wyrafinowanych dodatków. Wtedy ich ranga na talerzu wzrasta, nawet jeśli są tylko dodatkiem do gulaszu czy pieczonego mięsa. Chcesz przygotować pyszne kopytka na obiad? Wybierz w sklepie ziemniaki oznaczone jako typ C i nie obieraj ich przed gotowaniem.

Polacy nie mają w zwyczaju sprawdzać odmiany ziemniaków podczas zakupów w sklepie czy na targu. Kierujemy się raczej ceną i wyglądem warzyw, chociaż nazwy często znajdują się na etykiecie. Na kopytka sprawdzą się popularne w Polsce Bryza, Tajfun i Cekin, które zawierają dużo naturalnej skrobi. Dzięki temu łatwo je rozgnieść tłuczkiem i po wyrobieniu ciasta nie pozostawiają nieprzyjemnych grudek. Ich zaletą jest również to, że nie potrzebują dużej ilości mąki, aby utworzyć zgrabne kluski, które nie będą rozpadać się podczas gotowania.

Opcjonalnie możesz wybrać ziemniaki uniwersalne, często oznaczone jako B/C. Najgorszym wyborem są sałatkowe, czyli typu A, których główną cechą jest to, że zachowują ładny kształt nawet po pokrojeniu w drobną kostkę. W tradycyjnej jarzynówce jest to zaleta, ale w kopytkach będzie przeszkadzać. Ziemniaki po utłuczeniu będą potrzebowały dużej ilości mąki, a przez to zrobią się twarde, ciężkie i gumowate.

Kiedy myślę o kopytkach jako o daniu przygotowanym od podstaw, gotuję ziemniaki w mundurkach w niewielkiej ilości wody, dzięki czemu zachowują dużo więcej smaku. Po odparowaniu i lekkim przestudzeniu obieram je ze skórki i dopiero wtedy przeciskam przez praskę lub rozbijam tłuczkiem.

Jeśli chcesz, możesz obrać ziemniaki przed gotowaniem, ale wtedy pozostaw je w całości i nie zalewaj dużą ilością wody, bo wtedy ich smak rozchodzi się w płynie. Dobrym pomysłem jest zrobienie szybkiej selekcji bulw przed wrzuceniem do mycia, aby w garnku znalazły się warzywa podobnej wielkości.