kuchnia polska (strona 6 z 23)

Bigos to chyba najbardziej rozpoznawalna potrawa polskiej kuchni, której tradycja sięga średniowiecza. Jednak pod tą nazwą kryje się wiele różnych potraw. O bigosie podobnym do tego, który znamy dzisiaj, pisze Adam Mickiewicz w "Panu Tadeuszu".

Kosztuje grosze, a niektórzy uważają go za smarowidło drugiej kategorii. Szczecińska pasta rozkochała w sobie Kima, Koreańczyka na co dzień mieszkającego w Polsce. Okazuje się, że produkt, który dla wielu Polaków jest jedynie wspomnieniem studenckich czasów lub szybką przekąską, potrafi stać się obiektem zachwytu.

Rosół może być przeciętny albo wybitny - wszystko zależy od mięsa. To ono decyduje o smaku, aromacie i klarowności wywaru. Sprawdź, jakie mięso wybrać, czego unikać i jak ugotować rosół, który będzie esencjonalny jak w restauracji Magdy Gessler.

Kiedyś był niemal obowiązkowy, a dziś zanikł wśród mięsa i jarzyn. Jeden niepozorny dodatek do rosołu sprawia, że jego kolor wygląda niczym z najlepszej restauracji, a niemal na pewno masz go w swojej kuchni.

Ten przepis sprawi, że zwykłe ziemniaki pójdą w odstawkę. To purée jest pełne wysokiej jakości białka, dzięki czemu nasyci na dłużej.

Dobry gulasz smakiem przewyższa nawet kotlety schabowe. Długo gotowane mięso rozpada się pod widelcem, a aromatyczny sosik przyjemnie rozgrzewa – dlatego gulasz tak często jest gotowany zimą. Chociaż chude mięsko w sklepie może kusić, na tę potrawę lepiej sprawdzą się elementy z większą ilością tłuszczu.

W starym numerze "Życia praktycznego" z 1929 roku można znaleźć przepis na przedwojenną zupę jarzynową, czyli miszkulancję. Autorka podaje dwie wersje zupy, która przypomina znany nam dzisiaj kapuśniak. Jednak gotowano ją nieco inaczej.

Dziś budyń kojarzy się ze słodkim, waniliowym lub czekoladowym deserem. Przed laty do zrobienia kremowej masy wykorzystywano jednak nie tylko cukier, mleko czy żółtka. To propozycja, która rozkocha w sobie wszystkich miłośników włoskich smaków.

Gdyby polskie zupy miały swój ranking popularności, żurek i ogórkowa biłyby się o podium. Ale jest jedna potrawa, która choć skromna, budzi emocje większe niż niedzielny rosół. Zalewajka. Dla jednych to smak dzieciństwa u babci na wsi, dla innych kulinarna zagadka. Dlaczego w dobie ramenów i zup tajskich ta prosta potrawa przeżywa swój renesans i co sprawia, że kucharze w najlepszych restauracjach poświęcają jej całe festiwale?

Co mocno się kojarzy z gotowaniem na parze? Oczywiście, że kluski. Ta metoda od lat uznawana jest za najlepszą, choć kluski odkryły ją znacznie wcześniej niż współczesna kuchnia i moda na zdrowie. Zacznijmy więc opowieść o tym, co w kluskach najciekawsze.

Co za spożywczy zwrot akcji! Jedni pamiętają gzika z czasów, gdy nie było nic na półkach, a inni zachwycają się aktualnie jego potencjałem, mając pełną lodówkę. Choć drogi do niego bywają różne, na końcu wszyscy dochodzą do jednego wniosku: gzik to jest to.

Ozory najczęściej są na językach tych, którzy nigdy ich nie zjedli. W tym przypadku wystarczy już sama nazwa, by uruchomić reakcję obronną. Poznajmy więc bliżej produkt, w którym intuicja przegrywa z prawdą.

Zupa kalafiorowa to absolutny klasyk polskiej kuchni, który kojarzy się z babcinym obiadem lub stołówkowym przysmakiem. Chociaż tradycyjnemu przepisowi nie można nic zarzucić, to wystarczy dodać jeden nieoczywisty składnik, by całkowicie odmienić oblicze kultowej zupy.

Dla jednych kulinarny koszmar, dla innych symbol domowej kuchni i konkretnego jedzenia. Kaszanka dzieli ludzi jak mało który produkt, ale pod względem odżywczym bije na głowę wiele "modnych" źródeł żelaza.

Homar po polsku brzmi jak danie z owocami morza, luksusowe i wyrafinowane. Tymczasem w klasycznej wersji tej sałatki z czasów PRL‑u homar nigdy nie pojawia się na talerzu. To raczej nostalgiczna gra słów — nazwa przywołuje luksus bycia na stole, podczas gdy w rzeczywistości chodzi o coś prostego, domowego i bardzo smacznego. Taką wersję sałatki opisuje na swoim blogu "Królestwo Garów" Joanna Krzewińska.

Klasyczną pomidorową zna każdy, ale ta jest jej udoskonaloną wersją. Znacznie bardziej aromatyczna, idealna, gdy chcesz podać tradycyjne danie w nieco innej odsłonie.

Pizza jak z PRL-u to powrót do smaków dawnych lat, które wciąż budzą nostalgię wielu Polaków. Oparta na grubym cieście z mnogością dodatków, niezmiennie cieszy się popularnością. Podana obowiązkowo z ketchupem. W mojej wersji nieco zaszalałam z mięsnymi akcentami.

Chrupiące na zewnątrz, miękkie w środku i obłędnie pyszne — takie właśnie powinny być idealne placki ziemniaczane. Niestety często wychodzą tłuste czy gumowate i od razu odbierają apetyt. Na szczęście łatwo temu zapobiec.

Ten zestaw nie powstał po to, by wzruszać. Pajda ze smalcem i ogórkiem jest odpowiedzią na prymitywne potrzeby organizmu, które niewiele się zmieniły mimo upływu czasu.

Na północy Europy traktują ją jak pełnoprawny zamiennik ziemniaków. U nas przez lata trafiała do karmników albo znikała z pól bez żalu. Brukiew to jedno z najbardziej niedocenianych warzyw w polskiej kuchni.

Turcy mają kebaby, Włosi pizze, Amerykanie burgery, a my mogliśmy mieć knysze. Pachniała ciepłą bułką, sosem i uliczną zawieruchą, a to wszystko w czasach, w których jedzenie nie było jeszcze podzielone na to zdrowe i niezdrowe. Co było w niej takiego wyjątkowego, że tęskni za nią każdy, kto jej spróbował?

Niektóre smaki, które dla Polaków są synonimem domowego ciepła i kulinarnych wspomnień z dzieciństwa, dla obcokrajowców mogą okazać się prawdziwym wyzwaniem. Potrawy takie jak żurek, kiszona kapusta oraz flaki mają intensywny smak i charakterystyczny aromat, do którego nie każdy jest przyzwyczajony.

Przez dziesięciolecia uchodziły za zwykły element codziennej kuchni i restauracyjnych kart. Dziś wielu omija je szerokim łukiem, traktując jak kulinarne dziwactwo z dawnych lat, mimo że kiedyś nie budziły żadnych emocji.

Tradycje wigilijne łączą nas przy wspólnym stole bez względu na wyznawaną wiarę. Ewa Ferenc w książce "Polskie tradycje świąteczne" opisuje, jak dawniej w kulturze ludowej wyglądał ten dzień i co wówczas znajdowało się na stołach. Jeszcze w XIX wieku Wigilia faktycznie zaczynała się opłatkiem, ale nie dzielono się nim podczas wieczornej kolacji.

Smażonym dzwonkom wiele się zarzuca. Niektórzy narzekają na mulisty posmak, inni sugerują, że nie jest to żadna polska tradycja, tylko "wymysł PRL-u". Historyk kuchni tłumaczy sprawę wigilijnego karpia.