Właśnie pojawił się w lasach, a sezon jest krótki. Pośpiesz się, bo w sosie smakuje po prostu wybornie

Chociaż duża część zbieraczy wyciąga koszyki z piwnicy dopiero we wrześniu, doświadczeni grzybiarze doskonale wiedzą, że prawdziwy sezon na króla lasów zaczyna się na przełomie maja i czerwca. To właśnie wtedy w ściółce debiutuje borowik usiatkowany, otwierając wielki kalendarz letnich zbiorów. Jego czas jest jednak bardzo ograniczony – ta pierwsza fala trwa krótko, ustępując miejsca letnim upałom, dlatego nie ma na co czekać. Ten wyjątkowy grzyb zasługuje na miano kulinarnego trofeum, po które warto się schylić.

Kapelusz borowika usiatkowanego osiąga średnicę od 5 do 25 cm. Ma barwę od jasnobrązowej, przez zamszowo-szarą, aż po orzechową. Jego powierzchnia jest matowa, dość filcowata, a podczas suchych dni charakterystycznie pęka, tworząc delikatną sieć szczelin. Rurki u młodych okazów są białawe lub kremowe, z wiekiem stają się żółtozielone lub oliwkowe i nie sinieją po uszkodzeniu. Trzon jest pękaty, jasnobrązowy. Najważniejszą cechą jest wyraźna, wypukła siateczka o jasnym zabarwieniu, która pokrywa niemal cały trzon.

W przeciwieństwie do jesiennych borowików, wersja usiatkowana kocha lasy liściaste i mieszane. Żyje w symbiozie najchętniej z dębami, bukami oraz grabami. Szukaj go w miejscach dobrze nasłonecznionych, na obrzeżach lasów, przy leśnych ścieżkach oraz w trawiastych rowach. Ze względu na to, że rośnie w ciepłych, czerwcowych miesiącach, jest podatny na atak owadów. Młode owocniki potrafią być robaczywe w zaledwie kilkanaście godzin od wyrośnięcia. Dlatego tak ważne są pośpiech i zbieranie wyłącznie jędrnych, młodych okazów.

Miąższ borowika usiatkowanego jest biały, niezmienny w barwie i charakteryzuje się bardzo intensywnym, słodkawym smakiem oraz głębokim, typowo "prawdziwkowym" aromatem. Zapach tego grzyba jest silniejszy niż u borowika szlachetnego, co sprawia, że jest idealną bazą do sosów.

Składniki:

• 500 g świeżych borowików usiatkowanych,
• 1 mała szalotka,
• 1 czubata łyżka masła klarowanego,
• 150 ml słodkiej śmietanki 30 proc.,
• pół pęczka natki pietruszki,
• szczypta soli i świeżo mielonego czarnego pieprzu.

Sposób przygotowania:

1. Borowiki dokładnie oczyść na sucho z piasku, ziemi i igliwia za pomocą pędzelka lub szczoteczki. Unikaj moczenia ich w wodzie, ponieważ chłoną wilgoć jak gąbka, co psuje ich późniejszą teksturę.
2. Oczyszczone kapelusze oraz zdrowe, twarde trzony pokrój w dość grubą kostkę lub w plastry. Szalotkę posiekaj w bardzo drobną kosteczkę, a natkę pietruszki poszatkuj.
3. Na patelni rozpuść łyżkę masła klarowanego. Wrzuć posiekaną szalotkę i szklij ją na małym ogniu przez około 2 minuty, uważając, aby się nie przypaliła.
4. Zwiększ ogień pod patelnią i dorzuć pokrojone borowiki. Smaż je na dość dużym ogniu przez około 5 minut, od czasu do czasu mieszając. Początkowo grzyby puszczą trochę soku – smaż do momentu, aż cała woda odparuje, a kawałki borowików zaczną delikatnie łapać złocisty kolor.
5. Zmniejsz ogień na minimalny, wlej na patelnię słodką śmietankę i dokładnie wymieszaj z grzybami.
6. Duś całość bez przykrycia przez kolejne 3-4 minuty, aż sos zgęstnieje.
7. Na koniec dopraw sos szczyptą soli oraz świeżo mielonym czarnym pieprzem. Wsyp posiekaną natkę pietruszki i wymieszaj.

Sos podawaj na gorąco. Idealnie komponuje się z młodymi ziemniakami, kopytkami, kluskami śląskimi lub makaronem. Smacznego!

Pamiętaj o najważniejszych zasadach bezpiecznego grzybobrania. Zbieraj wyłącznie te grzyby, które dobrze znasz, a najlepiej skonsultuj swoje zbiory z grzyboznawcą. Nie wyrywaj, nie niszcz grzybni oraz leśnej ściółki. Unikaj zbierania bardzo małych lub młodych grzybów, które trudno zidentyfikować. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z najbliższą stacją sanitarno-epidemiologiczną.

Pamiętaj, aby nie podawać grzybów małym dzieciom. Nie przyjmuj porad od przypadkowo spotkanych grzybiarzy i unikaj kupowania grzybów z nieznanego źródła. Co najważniejsze, nigdy nie próbuj identyfikować grzybów, smakując – to może być niebezpieczne dla zdrowia lub życia.