Zdrowsze zamienniki? Niekoniecznie. Za te produkty przepłacasz

Nie wszystko, co droższe jest lepsze tak jak nie wszystko, co należy do produktów eko czy bio jest zdrowsze. Nie ma reguły, podczas zakupów kierować się trzeba zdrowym rozsądkiem. Wiele "zdrowszych" zamienników dostępnych na rynku jest tylko chwytem marketingowym. Za które produkty nie warto przepłacać?

Istnieją zamienniki cukru, takie jak stewia, etrytrol i ksylitol, które naprawdę mogą poprawić jakość twojego jadłospisu i mają swoje zalety. Natomiast cukier kokosowy, brązowy i trzcinowy to przykłady produktów, które, choć różnią się od białego cukru smakiem i aromatem, nie różnią się od niego znacząco pod względem kaloryczności i wpływu na poziom glukozy we krwi. Co więcej, mimo że dostarczają kilku minerałów, nie stanowią istotnego źródła składników prozdrowotnych w naszej diecie.

Jeżeli zastanawiasz się nad zakupem soli himalajskiej zamiast zwykłej soli kuchennej, myśląc, że jest ona o wiele zdrowsza, to warto zaznaczyć, że jest to popularny mit. Sól himalajska, pomimo swojego atrakcyjnego różowego koloru, nie jest tak zdrowa, jak mogłoby się wydawać. Zawiera śladowe ilości wapnia, żelaza i magnezu, ale są to dawki tak niewielkie, że nie mają istotnego wpływu na funkcjonowanie organizmu. Główne składniki soli to sód i chlor, a wszelkie próby przypisania soli himalajskiej dodatkowych korzyści zdrowotnych są często tylko chwytem marketingowym.

Siemię lniane to produkt, który zasługuje na miano polskiego superfood. To nie tylko zdrowe, ale także niedrogie i łatwo dostępne cudo. Najlepszym wyborem jest zakup siemienia lnianego w całości, które następnie możemy zmielić samodzielnie w domu, na przykład za pomocą młynka do kawy. Mielone siemię lniane, które można kupić w sklepie, ma już częściowo utlenione kwasy tłuszczowe, które są mniej aktywne.

Nie warto decydować się jednak na zakup odtłuszczonego siemienia lnianego, często sprzedawanego jako siemię lniane złote - beztłuszczowe. Odtłuszczone i zmielone siemię lniane nie jest niezdrowe, ale jest pozbawione najcenniejszego składnika: kwasu alfa-linolenowego z grupy omega-3. Można to porównać do zakupu owoców, z których usunięto witaminę C. Wciąż byłyby one zdrowe, bo zawierają inne witaminy i minerały, ale takie działanie nie ma sensu.

Żywność BIO może być zdrowsza i lepsza niż inne produkty spożywcze dostępne na rynku, ale nie jest to regułą. Mimo że producenci nie mogą bezpodstawnie oznaczać swoich produktów jako BIO i EKO, w wielu przypadkach produkty te nie różnią się znacząco od pozostałych.

"Są badania wskazujące, że niektóre partie żywności ekologicznej, np. owoce i warzywa, maja wyższą zawartość np. polifenoli i antocyjanów (substancji o właściwościach przeciwutleniających) oraz mniejszą zawartość kadmu. Czasami jednak nie stwierdza się istotnych różnic w zawartości pozostałych składników odżywczych w porównaniu z produktami z upraw konwencjonalnych. Zatem certyfikat eko nie daje pewności, że wartość odżywcza lub smak produktu będą lepsze niż takiego samego produktu, ale otrzymanego metodami konwencjonalnymi" - napisali eksperci Narodowego Instytut Zdrowia Publicznego - Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH) w odpowiedzi na zapytanie "Serwisu Zdrowie".