Ten przysmak łączy Polaków i Niemców. W innych krajach budzi obawy

W polskich sklepach i masarniach można znaleźć kilka odmian metki. Najbardziej znana jest metka cebulowa, do której dodaje się drobno posiekaną cebulę i pieprz. Popularna jest także metka tatarska – łagodniejsza i pozbawiona dodatków w środku, dzięki czemu doprawia się ją dopiero na kanapce. W niektórych regionach spotyka się też metkę paprykową o lekko czerwonym kolorze i bardziej wyrazistym smaku.

Wśród tych wariantów wyróżnia się jednak metka łososiowa, która słynie z delikatnej konsystencji i charakterystycznego koloru. Nie ma w niej ani grama ryby, a mimo to swoją nazwę zawdzięcza właśnie kolorowi łososia. Skąd się wzięła, czym różni się od innych metek i dlaczego podobne wyroby w części Europy są dziś ograniczane?

Choć nazwa może sugerować rybę, metka łososiowa powstaje wyłącznie z wieprzowiny. Jej jasnoróżowy, lekko łososiowy odcień to efekt bardzo drobnego mielenia mięsa i odpowiednich proporcji tłuszczu.

Masa mięsna jest gładka i kremowa, dlatego łatwo ją rozsmarować na pieczywie. W porównaniu z metką cebulową smak jest subtelniejszy – dominują w nim sól, pieprz i naturalny aromat świeżego mięsa.

Metka najczęściej pojawia się na stole podczas śniadania lub kolacji. Tradycyjnie podaje się ją na świeżym pieczywie – najlepiej na chrupiącym chlebie lub bułce.

Do surowego mięsa dodaje się składniki, które przełamują jego tłustość i wzmacniają smak:

• drobno posiekaną cebulę
• ogórki kiszone lub konserwowe
• świeżo mielony pieprz
• czasem także odrobinę musztardy

W wielu domach klasyczna kanapka wygląda bardzo prosto: gruba warstwa metki na chlebie, na wierzchu cebula i plaster ogórka kiszonego.

Metka należy do produktów przygotowywanych z surowego mięsa, dlatego w niektórych krajach Unii Europejskiej podobne wyroby są objęte dodatkowymi ograniczeniami. Powodem są przede wszystkim względy bezpieczeństwa żywności.

Surowe mięso może być potencjalnym źródłem bakterii takich jak Salmonella, Escherichia coli czy Listeria monocytogenes. Obróbka cieplna zwykle je eliminuje, ale w przypadku metki produkt spożywa się bez gotowania czy smażenia.

Dlatego w wielu krajach wprowadzono bardzo rygorystyczne zasady produkcji i sprzedaży takich wyrobów – dotyczą one m.in. jakości mięsa, temperatury przechowywania i krótkiego terminu przydatności do spożycia. Często zaleca się też, aby metkę zjadać w dniu zakupu.

Mimo tych ograniczeń w Polsce i części Niemiec ten surowy przysmak wciąż ma wielu wiernych fanów. Dla nich świeża metka na kromce chleba to jeden z najprostszych, a zarazem najbardziej charakterystycznych smaków tradycyjnej kuchni.