Podpatrzyłam rosół u włoskiej gospodyni. Jest lżejszy, delikatniejszy i idealny na lato

Tradycyjny polski rosół to świętość – ma być esencjonalny, długo gotowany, a na jego powierzchni powinny dumnie pływać tłuste oka. O ile jesienią i zimą taki talerz stawia na nogi i cudownie rozgrzewa, o tyle latem potrafi być za ciężki. Włosi, którzy o upałach wiedzą przecież wszystko, również kochają ten typ zupy, ale przygotowują go w zupełnie inny sposób. Ich brodo jest delikatne i skomponowane tak, by nie oblepiać podniebienia ciężkim tłuszczem.

Podczas gdy w Polsce podstawą dobrego smaku jest tłusta kura, szponder wołowy czy kaczka, włoska gospodyni stawia na chudsze partie drobiu – najczęściej jest to chudy indyk lub filet z kurczaka z kością, pozbawiony skóry.

Dodatkowo, we włoskim garnku ląduje znacznie więcej zielonych i świeżych nowalijek niż u nas. Włosi nie przypalają cebuli nad palnikiem (co nadaje naszej zupie głęboki, dymny aromat), a wrzucają ją w całości, surową, często w towarzystwie soczystych pomidorów, łodyg selera naciowego oraz świeżych ziół, takich jak bazylia czy natka pietruszki. Dzięki temu wywar ma jasną, niemal przejrzystą barwę, a w smaku dominuje odświeżająca, warzywna nuta z delikatnym mięsnym tłem.

Składniki:

• 500 g chudego mięsa z indyka lub kurczaka (np. skrzydło, podudzie),
• 3 łodygi selera naciowego,
• 2 średnie marchewki,
• 1 korzeń pietruszki,
• 1 biała cebula,
• 1 dojrzały pomidor,
• kilka gałązek świeżej natki pietruszki,
• 3-4 listki świeżej bazylii,
• 2 liście laurowe,
• 3 ziarna ziela angielskiego,
• sól i kilka ziaren pieprzu,
• świeżo tarty parmezan lub grana padano do podania,
• drobny makaron do podania.

Sposób przygotowania:

1. Mięso włóż do garnka, zalej 2 litrami zimnej wody i doprowadź do wrzenia na małym ogniu.
2. Gdy na powierzchni pojawi się szumowina, zbierz ją dokładnie przy pomocy łyżki cedzakowej. Zmniejsz ogień do minimum.
3. Marchew i pietruszkę obierz i pokrój w grube kawałki. Łodygi selera naciowego pokrój na mniejsze części. Cebulę obierz z suchych łusek.
4. Do garnka z mięsem dorzuć marchew, pietruszkę, seler naciowy, cebulę oraz całego pomidora.
5. Dorzuć liście laurowe, ziele angielskie, pieprz oraz związane nitką gałązki pietruszki i listki bazylii.
6. Całość powinna mrugać na minimalnym ogniu pod lekko uchyloną pokrywką przez około 1,5 do 2 godzin. Zupa nie może gwałtownie bulgotać – ma jedynie delikatnie pracować.
7. Na 15 minut przed końcem gotowania dopraw wywar solą.
8. Gotowe brodo przecedź przez gęste sitko, by uzyskać idealnie klarowny, czysty płyn.

We Włoszech brodo podaje się z drobnym makaronem, takie jak stelline w kształcie gwiazdek lub orzo przypominającym ziarna ryżu lub tortellini. Na koniec całość warto posypać serem, który przyjemnie się rozpuści i lekko zagęści zupę. Smacznego!