Czym się różni brokuł od kalafiora? Wygląd to tylko początek listy, a nie każdy to wie

Brokuł i kalafior należą do warzyw kapustnych. Są niskokaloryczne, dostarczają błonnika, witamin, składników mineralnych oraz charakterystycznych związków roślinnych. Można przygotować z nich zupy, zapiekanki, sałatki, kotlety i dodatki do obiadu. Coraz częściej wykorzystuje się je również jako zamienniki produktów bogatszych w węglowodany, na przykład ryżu czy spodu do pizzy.

Brokuł dostarcza więcej witaminy C i witaminy K, a także nieco więcej błonnika oraz białka. Zawiera również foliany, potas i beta-karoten. Dzięki większej ilości błonnika może pomagać w utrzymaniu sytości, choć ogromne znaczenie ma cały skład posiłku. Sam talerz warzyw nie nasyci tak długo jak danie zawierające również źródło białka i zdrowego tłuszczu.

Kalafior także jest źródłem witaminy C, folianów, błonnika i potasu. Ma delikatniejszy smak, dlatego łatwo połączyć go z przyprawami oraz innymi składnikami. Można przygotować z niego puree, zupę krem, pieczone różyczki, kotlety albo drobno posiekać i podać zamiast ryżu.

Brokuł i kalafior dostarczają glukozynolanów, czyli naturalnych związków charakterystycznych dla warzyw kapustnych. Po rozdrobnieniu i przeżuciu mogą powstawać z nich między innymi izotiocyjaniany. Jednym z najlepiej poznanych jest sulforafan, którego szczególnie dobrym źródłem są brokuły oraz ich kiełki.

Związki te uczestniczą w mechanizmach chroniących komórki przed stresem oksydacyjnym i są badane pod kątem wpływu na rozwój chorób przewlekłych. Nie oznacza to jednak, że brokuł leczy nowotwory albo może zapewnić przed nimi pełną ochronę. Korzyści wynikają z regularnego spożywania różnych warzyw i całego modelu żywienia, a nie z jednego składnika. Kalafior również zawiera glukozynolany, choć ich dokładny profil i ilość zależą od odmiany, warunków uprawy, świeżości oraz sposobu przygotowania.

Oba warzywa mogą powodować wzdęcia i gazy. Zawierają błonnik oraz fermentujące węglowodany, które u części osób są rozkładane przez bakterie jelitowe z wytworzeniem gazów. Reakcja zależy jednak od wielkości porcji, sposobu przygotowania i indywidualnej tolerancji.

Nie można z góry uznać, że kalafior zawsze jest łagodniejszy dla jelit. U niektórych osób to właśnie on częściej wywołuje dolegliwości, podczas gdy niewielka porcja różyczek brokułu jest dobrze tolerowana. Najlepiej zacząć od małej ilości i obserwować reakcję organizmu.

Surowe warzywa są twardsze i dla części osób trudniejsze do strawienia. Krótkie gotowanie na parze zmiękcza ich strukturę, a przy tym pozwala zachować znaczną część witaminy C i glukozynolanów. Długie gotowanie w dużej ilości wody powoduje większe straty składników rozpuszczalnych w wodzie.

Treści w naszych serwisach służą celom informacyjno-edukacyjnym i nie zastępują konsultacji lekarskiej. Przed podjęciem decyzji zdrowotnych skonsultuj się ze specjalistą.